ျပန္လည္ေမွ်ာ္ေတြး မွတ္မိေသးသည္
ကေလးဘ၀ ငယ္စဥ္ကေပါ့
သားေလး ၾကီးလာ ဘာလုပ္မွာလဲ
ေဒါက္တာၾကီးလား စစ္ဗိုလ္လားဟင္
အင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းဆရာလား
ဒါမွမဟုတ္ ဘုန္းၾကီးလုပ္မလား
အေမ့သားတဲ့…?
သား…ၾကီးရင္ေလ
သကၤန္းကိုစီး စိတ္ပုတီႏွင့္
ဘုန္ၾကီးလုပ္မွာ ေျဖလုိက္ပါေသာ္
ေပြ ့ကာ ဖက္ယမ္း အေမ နမ္းကာ
လိမၼာလိုက္တဲ့ အေမ့သား…တဲ့။
ေလာကီ ထုပၸတ္ လူတို ့ဇတ္မွာ
ပညတ္သြားရာ ဓါတ္သတ္ပါခဲ့
မာတာမိခင္ ရွင္ျပဳစဥ္က
သြင္သြင္ စီက် မ်က္ရည္စနဲ ့
ငါ့သားကိုရင္ ၾကီးလာရင္ေလ
အေမတဖန္ ရဟန္းခံျပီး
ဗုဒၶသာသနာ ဓြန္ ့ရွည္ၾကာေအာင္
ငါ့သား ေဆာင္ရြက္ လိုအပ္ခ်က္ကို
လွဴဒါန္းႏိုင္ရန္ ရည္စိတ္သန္လွ်က္
ၾကိဳးစားပ်ဳိးႏုတ္ လယ္ယာလုပ္ရင္း
အေမ အားတင္းခဲ့တယ္ေနာ္
မေကာင္းျမစ္တာ ေကာင္းရာညႊန္လတ္
အတတ္သင္ေစ ဆိုရိုးေတြႏွင့္
ေမြးေမ ေမွ်ာ္ေတြး ျမိဳ့ပို ့ေပးကာ
ပညာသင္ၾကားေစခဲ့တယ္
မူ၊ငယ္၊လတ္၊ ၾကီး ေအာင္ျမင္ျပီး ၍
ဗုဒၶေခၚဆို ဤ တကၠသိုလ္၌
ျမတ္စြာ ႏုတ္ခပါဌ္ ပဋိယတ္ကို
သင္ယူေလ့လာ ဤအခါ၀ယ္….
ငါ့အား ရည္ေမွ်ာ္ ေမြးမယ္ေတာ္သည္
လြန္ဆန္မရ မရဏေၾကာင့္
ခႏၶာ ဇာတ္သိမ္း ခ်ဳပ္ျငိမ္းရျပီ…တကား
ေအာ္….မာတာမိခင္ ျဖစ္ေစခ်င္သည့္ တသြင္ ကူးလမ္း သားရဟန္း၏
ဘ၀ေရွ့ေျပး ဤအေရးကို ၾကည္ညိဳ ဆပြား ျမင္မသြားရွာ….
သားျပဳသမွ် ကုသလကို ဤစာျပဳစု အစုစု ႏွင့္
အမွ်ေ၀ကာ ေပးပို ့ပါသည္ ေရာက္ရာဘ၀ ဘံုဌာနမွ
သာဓုေခၚပါ ေမြးမိခင္
ဦးမန္
No comments:
Post a Comment