ေတြးေတြးျပီး ရယ္

(၁)
လူတစ္ေယာက္ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္အၾကီးအကဲကို "အသံုးမက်တဲ့လူ" လို႔ ေျပာလို႔ အဖမ္းခံရသတဲ့။ ႐ံုးတင္စစ္ေဆးျပီးေနာက္ တရားသူၾကီးက သူ႔ကို ေထာင္ဒဏ္ ၁၀ႏွစ္နဲ႔ ၆ရက္ အမိန္႔ခ်လိုက္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ၾကီးေလးတဲ့ အျပစ္ကိုေပးရသလဲလို႔ ေမးေတာ့ တရားသူၾကီးက " ျပစ္ဒဏ္ ၆ရက္က ႏိုင္ငံေတာ္အၾကီးအကဲကို ေစာ္ကားတဲ့အတြက္ ျပစ္ဒဏ္ ၁၀ႏွစ္က ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ကို ေဖာ္ေကာင္လုပ္တဲ့အတြက္" လို႔ ေျပာလိုက္သတဲ့။

(၂)
တစ္ခါက ႏိုင္ငံေတာ္ အၾကီးအကဲ ေခါင္းေဆာင္သံုးဦးဟာ ရဟတ္ယာဥ္စီးျပီး ႏိုင္ငံအေျခအေနကို လွည့္လည္ခဲ့တယ္။

ပထမ အၾကီးအကဲ " တကယ္လို႔ အခုခ်ိန္မွာ ငါသာ ေငြတစ္ေထာင္တန္တစ္ရြက္ ပစ္ခ်လိုက္ရင္ ေကာက္ရတဲ့လူက အရမ္းေပ်ာ္မွာပဲ"

ဒုတိယ အၾကီးအကဲ " တကယ္လို႔ ငါသာ ၅၀၀တန္ႏွစ္ရြက္ ပစ္ခ်လိုက္ရင္ လူႏွစ္ေယာက္ေပ်ာ္ရမယ္"

တတိယ အၾကီးအကဲ "တကယ္လို႔ ငါသာ ၁၀၀တန္ဆယ္ရြက္ ပစ္ခ်လိုက္ရင္ လူဆယ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရမယ္"

သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာေနတဲ့ စကားကိုၾကားေတာ့ ေလယာဥ္မႈးက အခုလို ေျပာလိုက္သတဲ့...

"အၾကီးအကဲတို႔ သံုးဦးလံုးသာ ခုန္ခ်လိုက္ရင္ ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ လူေတြအားလံုး ေပ်ာ္ၾကမွာပဲ" ဟူတည္း။

(၃)
လူတစ္ေယာက္ဟာ ေသျပီး နတ္ျပည္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ နတ္သားတစ္ဦးက သူ႔ကိုဦးေဆာင္ျပီး နတ္ျပည္အႏွံ႔ လိုက္ျပခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ နာရီအျပည့္ခ်ိတ္ထားတဲ့ အခန္းတစ္ခုကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အခန္းထဲမွာရွိတဲ့ နာရီတစ္ခ်ဳိ႕က အလုပ္လုပ္ေနျပီး၊ တစ္ခ်ဳိ႕က ရပ္ေနတယ္။ နတ္သားက "ဒီနာရီေတြက လူ႔ျပည္မွာရွိတဲ့ လူေတြရဲ႕ ကိုယ္စားျပဳ နာရီေတြျဖစ္တယ္။ ခင္ဗ်ားနာရီလည္း ဒီထဲမွာရွိတယ္" လို႔ ရွင္းျပတယ္။ နာရီတစ္ခ်ဳိ႕က ျမန္လိုက္၊ ေႏွးလိုက္ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ေတာ့ နတ္သားက " လူတစ္ခ်ဳိ႔ မုသားစကားေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုယ္စားျပဳ နာရီက အရမ္းျမန္ေနတတ္တယ္" လို႔ ထပ္ရွင္းျပတယ္။

နတ္သားရွင္းျပတာကို ၾကားေတာ့ သူက စိတ္၀င္တစား "ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေတာ္အၾကီးအကဲရဲ႕ နာရီမရွိဘူးလား ကြ်န္ေတာ့္ကို ခဏျပလို႔ရမလား" လို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။

နတ္သားျပန္ေျဖလိုက္တာက "ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခဏေနမွၾကည့္လို႔ရမယ္။ နတ္မင္းၾကီးက ပူလို႔ဆိုျပီး အဲဒီနာရီကို ပန္ကာလုပ္ဖို႔ ယူူသြားလို႔ပါ" ဟူသတည္း။

(၄)
တစ္ခါက ႏိုင္ငံ အၾကီးအကဲ သံုးဦးဟာ ဘုရားသခင္ကို ေတြ႔ဖို႔ အခြင့္အေရးရခဲ့တယ္။ ဘုရားသခင္က သူ႔တို႔ကို ေမးခြန္းတစ္ခုစီ ေမးဖို႔ ခြင့္ျပဳလိုက္ေတာ့...

ပထမႏိုင္ငံ အၾကီးအကဲ "ဘုရားသခင္ ကြ်န္ေတာ့္ႏိုင္ငံက ျပည္သူလူထုေတြ ေကာင္းစားဖို႔ ဘယ္ႏွႏွစ္ေစာင့္ရဦးမလဲ"
ဘုရားသခင္ " အႏွစ္ ၅၀ ေစာင့္ရလိမ့္မယ္"
ပထမႏိုင္ငံ အၾကီးအကဲ (စိတ္ပ်က္၀မ္းနည္းစြာနဲ႔) "ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ မမီေတာ့ဘူးထင္တယ္"

ဒုတိယႏိုင္ငံ အၾကီးအကဲ "ဘုရားသခင္ ကြ်န္ေတာ့္ႏိုင္ငံက ျပည္သူလူထုေတြ ေကာင္းစားဖို႔ ဘယ္ႏွႏွစ္ေစာင့္ရဦးမလဲ"
ဘုရားသခင္ "ႏွစ္ ၁၀၀ ေစာင့္ရလိမ့္မယ္"
ဒုတိယႏိုင္ငံ အၾကီးအကဲ (စိတ္ပ်က္၀မ္းနည္းစြာနဲ႔) "ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ မမီေတာ့ဘူးထင္တယ္"

တတိယႏိုင္ငံ အၾကီးအကဲ "ဘုရားသခင္ ကြ်န္ေတာ့္ႏိုင္ငံက ျပည္သူလူထုေတြ ေကာင္းစားဖို႔ ဘယ္ႏွႏွစ္ေစာင့္ရဦးမလဲ"
ဘုရားသခင္ (စိတ္ပ်က္၀မ္းနည္းစြာနဲ႔) " အကြ်ႏု္ပ္ မမီေတာ့ဘူး ထင္တယ္" ဟူတည္း။

ဟာသ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္သူမ်ားအတြက္ အီေမးထဲမွ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။

ျပည္တြင္းျဖစ္ႏိုင္ငံျခားသား ကိုေ႐ႊဗမာမ်ားသို႔

´´ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ အမ်ားႀကီး ျပင္မွကုိ ျဖစ္မယ္ခင္ဗ်။ သူမ်ားေတြနဲ႔ အမ်ားႀကီး ျပတ္က်န္ေနရစ္ၿပီ``
စင္ကာပူမွာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားၿပီး အလုပ္လုပ္ေနခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားေဟာင္း တေယာက္ ေခတၱျပန္လာတိုင္း၊ ကန္ေတာ့ႏႈတ္ဆက္ရင္း ေျပာလုိက္တဲ့ စကားျဖစ္ပါတယ္။ ဟိုႏုိင္ငံ ဒီႏိုင္ငံေတြက ျပန္ေရာက္လာတဲ့ လူတိုင္းေျပာၿမဲ စကားမို႔ မဆန္းေတာ့ပါဘူး။

ဘ၀င္ေလဟပ္သူေတြရဲ႔စကား

စိတ္ဓာတ္ေတြ ျပင္ရမယ္လုိ႔သာ ေျပာတာ။ ဘာစိတ္ဓာတ္မ်ဳိးေတြ ျပဳျပင္ရမွာလဲ လို႔ေတာ့ တိတိက်က် မေျပာပါဘူး။ ႏုိင္ငံျခားျပန္ေတြ ေျပာေနက် စကားေတြ ၾကားရဖန္မ်ားလို႔ ရိုးေတာင္ေနၿပီ။
´´ ျမန္မာေတြပ်င္းတယ္``
´´ျမန္မာေတြည့ံတယ္၊ ဖ်င္းတယ္``
´´ ျမန္မာေတြ စည္းကမ္းမဲ့တယ္``
´´ ျမန္မာေတြ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ မရွိဘူး`` စတဲ့စတဲ့ အေပၚစီးက ၾကည့္တဲ့ေလသံနဲ႔ ေျပာစကားမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏြားနဲ႔ရုန္းေနတာ ပ်င္းတာလား

ျမန္မာေတြ ပ်င္းတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေျပာတာလဲ။ မနက္အရုဏ္ မလာခင္ထ၊ ထြန္ထယ္ကို ထမ္းၿပီး လယ္ထဲဆင္း၊ တေန႔လံုး ေနပူႀကီးထဲမွာ ႏြားနဲ႔အတူ ရုန္းအလုပ္လုပ္၊ ညေန၊ ေန၀င္ရီသေရာမွ အိမ္ကုိ ျပန္ရတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ၈၀ ရာႏႈန္း ေလာက္ရွိတဲ့ လယ္သမားေတြကုိ ျမင္ဖူးၾကလို႔လား။ ခရီးသြားတဲ့အခါ အေ၀းေျပး လမ္းမႀကီး ေတြ မွာ လမ္းခင္းလမ္းျပင္ လုပ္ေနၾကတဲ့ ေျမတူး ေက်ာက္ထု လုပ္ေနၾကတဲ့ မိန္းမ၊ ေယာက်္ား အလုပ္သမားေတြကုိေတာ့ ျမင္ဖူးၾကမွာပါ။ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေလာင္ေနတဲ့ လမ္းေတြေပၚမွာ မ်က္ႏွာေလးတခုပဲ ေဖာ္ထားၿပီး တေခါင္းလံုးပုဆိုးနဲ႔ ပတ္ရင္း အလုပ္လုပ္ ေနရွာၾကတယ္ မဟုတ္ပါလား။ သူတို႔ ေျခေထာက္ေတြမွာ ဖိနပ္ေတာင္ မပါၾကပါဘူး။ ၿမိဳ႔ရြာနဲ႔ အလွမ္းေ၀း ကြာတဲ့ ေနရာမ်ားမွာဆိုရင္ လမ္းေဘးမွာပဲ သစ္ခက္တဲနန္းထိုးၿပီးေနၾက၊ ခ်က္ျပဳတ္ စားၾကရ တာပါ။ ဒီလူမ်ဳိးေတြကို ပ်င္းသတဲ့လား။

တီထြင္လုပ္တတ္တဲ့လူေတြ

ေနာက္ၿပီးေတာ့ ၿမိဳ႕ေတြရြာေတြ သန္႔ရွင္းမႈအားနည္းတာ၊ လမ္းေပၚအမႈိက္ပစ္တာ၊ ကြမ္းတံေတြးေထြးတာ စတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာေတြ စည္းကမ္းလံုးလံုး မရွိဘူးလို႔ အျပစ္ေျပာၾကတာ ရွိေသးတယ္။ စင္ကာပူမ်ား သိပ္သန္႔ရွင္းတာပဲလို႔လည္း ခဏခဏ ေျပာၾကတယ္။ စင္ကာပူက လမ္းေထာင့္တိုင္းမွာ ယူနီေဖာင္း၀တ္ရဲေတြ ေစာင့္ေနၾကၿပီး စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ လမ္းျဖတ္ကူးသူေတြ၊ အမႈိက္ပစ္ခ်သူေတြကုိ ခ်က္ခ်င္းဖမ္း ဒဏ္ရိုက္လုပ္တာ ေတြက်ေတာ့ ထည့္မေျပာၾကဘူး။ ဘယ္ႏုိင္ငံက ဘယ္လူမ်ဳိးမဆို ပညာအေျခခံ နည္းၿပီး စိတ္ယဥ္ေက်းမႈ နိမ့္က်သူတိုင္းဟာ ``ျပည္သူ႔နီတိ´´ ကုိ လစ္လ်ဴရႈ တတ္ၾကပါတယ္။ ``ထီြ၊ ထြမ္´´ နဲ႔ လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ တံေတြးေထြးတဲ့ေနရာမွာေတာ့ အေရွ႕တိုင္းက လူ၀ါေတြေလာက္ဆိုး တာ ဘယ္မွာမွ မေတြ႕ဖူးပါဘူး။ သူတို႔နဲ႔စာရင္ ျမန္မာေတြက အမ်ားႀကီးယဥ္ေက်းပါတယ္။
ျမန္မာေတြက ေရသာခုိ အေခ်ာင္လိုက္စိတ္ သိပ္ႀကီးမားတယ္။ ႀကိဳးစားပမ္းစား မလုပ္ခ်င္ဘူးလို႔လည္း စြပ္စြပ္စြဲစြဲ လုပ္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာလူငယ္ေလးေတြ အမ်ားစုဟာ ေန႔အလုပ္၊ ညအလုပ္ ႏွစ္ခုလုပ္ၿပီး တပင္တပန္း ပုိက္ဆံရွာ ေနၾကတာေတြကုိ မျမင္လို႔လား၊ တခ်ဳိ႕မ်ားဆို အိပ္ရာ၀င္တာေတာင္ အလုပ္ကျပန္တဲ့ အ၀တ္အတိုင္း ဖိနပ္ေတာင္ မခၽြတ္ဘဲ ၀င္ၾကရပါတယ္။ မနက္ အခ်ိန္က်တာနဲ႔ အိပ္ရာထဲကတန္းၿပီး အလုပ္ကိုေျပးႏုိင္ ေအာင္ အဆင့္သင့္ လုပ္ထားရတာေလ။ ျမန္မာေတြ ႀကိဳးစားသလား။ မႀကိဳးစားဘူးလား သိခ်င္ရင္ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာ လုပ္ခေပးသလိုေပးၿပီး ခုိင္းၾကည့္လုိက္စမ္းပါလို႔ ေျပာလုိက္ခ်င္ တယ္။
ျမန္မာေတြဟာ မပ်င္းပါဘူး။ မညံ့ပါဘူး။ ဖ်င္းလည္း မဖ်င္းပါဘူး။ ႏုိင္ငံျခားသြားၿပီး ပညာသင္တဲ့သူေတြ အားလံုးနီးပါးဟာ သူတို႔ သင္ယူတဲ့ ပညာရပ္ကို ေကာင္းေကာင္းသင္ယူ ႏိုင္ၾကတာခ်ည့္ပါ။ စာမလိုက္ႏုိင္လို႔ ျပန္လာရတယ္ ဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါ။ ဘိလပ္သြားၿပီး MRCP တို႔၊ FRCS တို႔လို ဘြဲ႕ေတြသြားသင္ယူတဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ၊ စာမလိုက္ႏုိင္လို႔ ျပန္လာရတယ္ဆိုတာလည္း မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြဟာ လူသာဆင္းရဲခ်င္ ဆင္းရဲမယ္။ ဥာဏ္ရည္ ဥာဏ္ေသြးမွာေတာ့ မဆင္းရဲပါဘူး။ အခြင့္အေရးရရင္ ရသလို ဘာမဆိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။

ကိုေရႊဗမာေတြ

ျမန္မာေတြညံ့လို႔ မတိုးတက္တာ၊ ျမန္မာေတြ သိပ္ပ်င္းတာ၊ သိပ္ဖ်င္းတာလို႔ ေျပာၾကသူမ်ားဟာ ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ ´´ ျပည္တြင္းျဖစ္ ႏုိင္ငံျခားသား`` ကိုေရႊဗမာမ်ားသာ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကုိယ္တုိင္ဘာလုပ္ေနၾကတယ္ ဆိုတာေတာ့ ျပန္မၾကည့္ ဘဲနဲ႔ ျပည္တြင္းမွာ ရွိေနၾကတဲ့ သူေတြကို စြပ္စြပ္စြဲစြဲ အရွက္မရွိ ေျပာေနၾကတာျဖစ္တယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံေလာက္ သယံဇာတ ေပါၾကြယ္၀တဲ့ ႏုိင္ငံ၊ အာရွတုိက္ တတုိက္လံုးမွာ မရွိပါဘူး။ စားစရာအတြက္၊ ေနစရာအတြက္၊ ၀တ္စရာအတြက္ ဘာမွပူစရာမရွိပါဘူး။ ျပည္တြင္းမွာ လံုလံု ေလာက္ေလာက္ရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေရနံ ဓာတ္ေငြ႔ေတြလည္း ထြက္တယ္။ တျခား ဓာတ္သတၱဳမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြလည္းေပါတယ္။ ဒီသယံဇာတ ေပါၾကြယ္၀တာ ေတြကို ေခတ္မီနည္းပညာေတြ အသံုးခ်ၿပီး ထုတ္ယူသံုးစြဲၾကရမွာ မဟုတ္လား။ ေရာင္း၀ယ္ ေဖာက္ကားၾကရမွာ မဟုတ္လား။

သတိေပးလိုက္ခ်င္တယ္

အခုေတာ့ အဲဒီလုိလုပ္ရမယ့္ ႏုိင္ငံ့အညြန္႔အဖူးေတြ၊ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ေတြက ႏုိင္ငံရပ္ျခားတိုင္းျပည္ေတြအတြက္သြားၿပီး အလုပ္လုပ္ ေပးေနၾကတယ္ေလ။ ျမန္မာႏိုင္ငံက သင္ေပးလိုက္တဲ့ ပညာေတြနဲ႔ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြ သြားအလုပ္ လုပ္ေပးေနၾကတာ အေျခအေန အရ အခိုက္အတန္႔အျဖစ္ ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ကုိယ္ သြားေရာက္ လုပ္ကိုင္ေနၾကရတာကုိ နားလည္ႏုိင္ပါတယ္။ အျပစ္မတင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္မွမသြားဘဲ ကိုယ့္တုိ္င္းျပည္မွာ ကိုယ္ေနၿပီး တက္စြမ္းသေလာက္ ကုိယ့္အား ကုိယ့္အင္နဲ႔ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္ ႀကိဳးစား ရုန္းကန္ေနတဲ့သူေတြကုိေတာ့ ပ်င္းတယ္၊ ဖ်င္းတယ္၊ စည္းကမ္းမဲ့တယ္၊ ေရသာခိုတယ္ စတဲ့ စြပ္စြဲမႈေတြနဲ႔ ပုတ္ခတ္ေစာ္ကားမလုပ္ၾကဖို႔ေတာ့ သတိေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

လူထုစိန္၀င္း
(၃.၉.၂၀၀၈ ရက္ေန႔ထုတ္ Weekly Eleven အတြဲ(၃)၊ အမွတ္ (၄၆) စာ-၂၀ မွ လူထုစိန္၀င္း၏ ေဆာင္းပါးအား ကူးယူ ေဖာ္ျပသည္)

ညီေစေနာ္

ဆရာႏွင့္ ဒကာ ၿပီးေတာ့ စက္တင္ဘာ

“၀၉ … ၄၉၁၀ … ဟဲလို … မဂၤလာပါ”
ေရႊမႏၲေလးမွ ဒကာေတာ္က ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေသာအခါ …
“ဟာ … ေဟ့လူ က်ေနာ္ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္” ရန္ကုန္က အရွင္ဂမၻီရမွ ျပန္လည္မိန္႔ၾကားတဲ့ အသံပါ။ ဆိုလိုတာက ေတာ့ အင္ေဖၚမာေတြက ေနာက္မွ လိုက္ေနတဲ့ သတင္းစကားေပးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒကာက နားလည္လိုက္ပါ၏။
အခ်ိန္မွာ ၂၀၀၇ မတ္လ။ ရန္ကုန္ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုမ်ား အဆက္မျပတ္လႈပ္ရွားတက္ႂကြေနၾကခ်ိန္၊ လက္ရွိ အေျခအေန အား ဆက္လက္ရွင္သန္ေရးႏွင့္ ပိုမုိတိုးတက္ေရးအတြက္ ၀ိုင္း၀န္း အားျဖည့္ေပးႏိုင္ရန္ အထက္ ဗမာျပည္ မႏၲေလးသို႔ ႂကြေရာက္ေစလိုပါေၾကာင္း ဒကာႀကီးက ဖိတ္ၾကားလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
“အိုေက … က်ေနာ္ တက္လာခဲ့မယ္”
စက္တင္ဘာလဆန္း ၄ ရက္ေန႔မွာ အရွင္ဂမၻီရ မႏၲေလးၿမိဳ႕ကို ႂကြေရာက္လာၿပီ။ ဒကာေတာ္ အခန္းမွာပဲ အတူတူ သတင္း သံုးပါတယ္။ ခါတိုင္းလို ၃၀၀ က်ပ္တန္ ထမင္းတထုပ္၀ယ္ ေႂကြပန္းကန္ျပားမွာ ထည့္ၿပီး ေန႔ဆြမ္းကပ္လိုက္ရ၏၊
ဒကာ၏ စိတ္ထဲမွာေတာ့ မေကာင္း။ အရွင္ဂမၻီရသည္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ဆြမ္းဟင္း ခ်ိဳခ်ဥ္ခဲဖြယ္ေတြ အျပည့္ အစံုႏွင့္ ဘုန္းေပး သံုးေဆာင္ရသည့္ ေန႔ကား ရွားပါးလွ၏။ ခါး၀တ္သကၤန္း တစံုတည္းႏွင့္ အထက္ဗမာျပည္ တခြင္ကို စည္း႐ံုးေရးခရီးႏွင္ေလ့ ရွိပါသည္။ သက္ေတာ္က ၂၉ ႏွစ္ပါ။ အရပ္အေမာင္းေကာင္းသည္။ အသား အေရက ခပ္လတ္လတ္။ အသံၾသဇာက သာယာ နာေပ်ာ္ဖြယ္။ ဇြဲလံု႔လမွာ တေနကုန္ လမ္းေလွ်ာက္ ေဒသစာရီ ႂကြခ်ီေတာ္မူေလ့ရွိသည္။
ေရႊ၀ါေရာင္ လြယ္အိတ္ႀကီး တလံုးေတာ့ပါပါ၏။ အေသအခ်ာ စာအိတ္ႏွင့္ ထည့္ပိတ္ထားေသာ လံႈ႔ေဆာ္စာမ်ား လြယ္အိတ္ ႏွင့္အျပည့္။ လမ္းတြင္ေတြ႔သမွ် သံဃာေတာ္မ်ားကို ေ၀ငွကပ္လႉလိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ ေတာ္လွန္ေရး အတြက္ဆိုလွ်င္ ခက္ခဲ တယ္ဆိုသည္ သူ႔မွာမရွိ။ မည္သည့္အခါတြင္မွ် မညည္းညဴ။
သူ႔အယူအဆက လူ႔အခြင့္အေရး၊ သူ႔အေတြးက ဒီမိုကေရစီ၊ သူ႔အျမင္က စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရး၊ သူ႔ဆႏၵက လြတ္ေျမာက္ေရးပဲ။ သူေျပာသမွ်စကားလံုးတိုင္းသည္ ေတာ္လွန္ေရး။ အေၾကာက္တရားဆိုသည္ သူ႔အတြက္မဟုတ္။ သူ႕ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ ႀကိဳးစင္ေပၚတက္ရန္ အဆင္သင့္ ျပင္ဆင္ထားၿပီးျဖစ္သည္။
ဆရာႏွင့္ ဒကာစေတြ႔ခဲ့ၾကသည့္အခ်ိန္က၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာပါ။ လြတ္လပ္ၿပီး လံုၿခံဳသည့္ ေနရာတခုတြင္ျဖစ္ သည္။ ျမန္မာ့အေရး ေဆြးေႏြးပြဲေလးတခု လုပ္ျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ဆရာေတာ္က ခုေတာ့ အက်ဥ္းေထာင္ထဲ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဒကာတေယာက္ တည္း လြတ္ေျမာက္ေနဆဲပါ။ ရလာဒ္က ထိေရာက္ေအာင္ျမင္ခဲ့သည့္ ေဆြးေႏြးပဲြဟု ေျပာရမည္ျဖစ္ပါသည္။
လက္ေတြ႔လႈပ္ရွားရမည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခု ခ်မွတ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ပစ္မွတ္က အထက္ဗမာျပည္ မႏၲေလးၿမိဳ႕။ ရည္ရြယ္ခ်က္က လွ်ဳိ႕၀ွက္အစုအဖြဲ႔ေလးမ်ား တည္ေဆာက္ေရးတာ၀န္ကို ဆရာႏွင့္ဒကာ သေဘာတူ လက္ခံ လိုက္ၾကပါသည္။ ဘာေၾကာင့္ ဆိုပါလ်င္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာက မ်ိဳးခ်စ္ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ား အေရာင္ အေသြး စံုရွိသည္။ အားမာန္ေတြကလည္းျပည့္၊ ရဲရဲေတာက္လႈပ္ရွားမႈေတြကလည္း ရင္သပ္႐ႈေမာစရာ။ သတၱိ ဗ်တၱိ ေတြကလည္း ကမၻာႀကီးက ဘြဲ႔တံဆိပ္ေတာ္ေတြ ေပးရသည့္အဆင့္။ ေ႐ႊမႏၲလာမွာက ေဒၚ၀င္းျမျမတို႔တဖြဲ႔ တည္း ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနရသည္။ သံဃာထုအတြင္းမွာလည္း ဦးေဆာင္ဆရာေတာ္မ်ား လိုအပ္ေနသည္ဟု ခံစားမိသည္။
ဆရာႏွင့္ ဒကာ ႀကိဳးစားလိုက္ၾကပါသည္။ အခ်ိန္ကား သိပ္မၾကာလွ။ ၆ လအတြင္း ေအာင္ျမင္မႈေတြက မယံုႏိုင္စရာပါ။ ဒကာေတာ္က ၾကည္ျပာေရာင္မြဲမြဲ တ႐ုတ္လုပ္ စက္ဘီးေလးစီးလို႔ေပါ့။ တေက်ာင္း၀င္ တေက်ာင္းထြက္ၿပီး တဦးႏွင့္တဦး ယံုၾကည္မႈေတြရရန္ တည္ေဆာက္ရသည္။ ေလကန္ေ၀ဖန္ေန႐ံုႏွင့္ မလံုေလာက္ပါ။
အခြင့္ႀကံဳတုန္း ေျပာျပရဦးမည္။ စည္း႐ံုးစုဖြဲ႕ရာတြင္ စည္းေႏွာင္အားမ်ား ေကာင္းလာေစရန္ ေမာင္းႏွင္အား Bonding Force လုိအပ္ပါသည္။ ထိုေမာင္းႏွင္အားအတြက္ က်ဆံုးမႈနည္းနည္းႏွင့္ေဆာင္ရြက္မႈ (Low Risk Action) ကို အသံုးျပဳ ေမာင္းႏွင္ ခဲ့ပါသည္။ ပိုစတာ ကမ္ပိန္းေတြ၊ လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြ အပါအ၀င္ လူ႔အခြင့္အေရး စာအုပ္ေတြ ဗြီဒီယုိအေခြေတြ အျပန္ အလွန္ ေ၀ငွျဖန္႔ျဖဴးၾကပါသည္။
ရလာဒ္က အံ့ၾသယူရသည့္ တဦးႏွင့္တဦး ယံုၾကည္မႈမ်ား ခုိင္မာလာသည္ကို ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ တလတႀကိမ္ ပံုမွန္ ၾကာသပေတးေန႔ လွ်ိဳ႕၀ွက္ ေဆြးေႏြးပြဲေလးေတြက တဦးကိုတဦး ေႏြးေထြးမႈေတြ ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ ယင္းသည္ အႏၱရာယ္ အနည္းဆံုးျဖစ္သည္ “စည္း႐ံုးရင္းတိုက္ တိုက္ရင္းစည္းလံုးမႈရရွိသည့္”ဒကာအႀကိဳက္ Political Defiance နည္းနာေတြပါ။ လူတိုင္းပါ၀င္ႏိုင္သည္။ သိပ္မခက္ခဲလွပါ။ သို႔ေသာ္ နည္းပညာမ်ားက လူထုၾကားထဲတြင္ က်ယ္ျပန္႔မႈ အားနည္းေနျခင္းက ခက္လွသည္။
ဆရာေတာ္ ေန႔ဆြမ္းစားၿပီးသည္ႏွင့္ ၿမိဳ႕တပတ္လိုင္းကားေတြစီးၿပီး လက္ကမ္းလံႈ႔ေဆာ္စာေတြ ေ၀ငွၾကသည္။ တေက်ာင္း ၀င္ တေက်ာင္းထြက္ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ အင္တာနက္ဆိုင္တြင္ တေန႔တာ အခ်ိန္ျဖဳန္းလိုက္ၾကသည္။
စက္တင္ဘာ ၅ ရက္ေန႔ညေရဒီယိုသတင္းက ဆံပင္ေမြးေတြ ေထာင္ထလာသလို ဒကာမွာခံစားလိုက္ရသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေမတၱာပို႔ၾကသည့္ ပခုကၠဴသံဃာေတာ္မ်ားကို အၾကမ္းဖက္ရက္စက္သည့္ သတင္းပင္။ ဆက္ခါဆက္ခါ နာေထာင္ရင္း မ်က္စိထဲတြင္ ျမင္ေယာင္လာသည္။ တခါက ဒကာေနခဲ့ဖူးသည့္ၿမိဳ႕ျဖစ္သည္။ အိပ္၍ မေပ်ာ္ႏိုင္ေသာ ညမ်ား၏ အစလည္း ျဖစ္ပါသည္။
ေနာက္ေန႔မနက္ ၉ နာရီခန္႔တြင္ အရွင္ရာဇႏွင့္ညွိႏိႈင္းရန္ ဆရာဒကာလမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာၾကသည္။အဆင္ သင့္ပင္ ဆရာေတာ္ အရွင္ေခမိႏၵပါ ေရာက္ရွိေနပါၿပီ။ အေျခအေနေတြေဆြးေႏြးညွိႏႈိင္းၿပီးေနာက္ Statement တခုထုတ္ျပန္ရန္ သေဘာတူလိုက္ၾကပါသည္။ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကို ႐ိုင္းျပစြာေစာ္ကားခဲ့သည့္ နအဖ အဖြဲ႔အား သံဃာထုတရပ္လံုးက ပူးေပါင္းပါ၀င္ ကန္႔ကြက္ၾကပါရန္ ႏိႈးေဆာ္တုိက္တြန္း ထားျခင္းျဖစ္သည္။ အထက္ဗမာျပည္ သံဃာ့သမဂၢႏွင့္ ရဟန္းပ်ိဳအဖြဲ႔ (ရန္ကုန္)တို႔ ပူးတဲြဲၿပီးထုတ္ေ၀ခဲ့ၿပီး Printer က မေကာင္း သည့္အတြက္ စိတ္ႀကိဳက္မထုတ္ေ၀ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၿပီး အင္တာနက္ကေဖးေျပးၾက ရျပန္ပါသည္။
နံနက္ ၁၁ နာရီေက်ာ္ေနျပီျဖစ္၍ အိမ္ေတာ္ရာ အေရွ႕ဘက္တန္းက ထမင္းဆိုင္ေလးတြင္ ဆရာေတာ္ ၀င္ေရာက္ ဘုန္းေပး သည္။ ထို႔ေနာက္ ၂၅ လမ္းက NET ဆိုင္မွာ၀င္ၿပီး လႈပ္ရွားလိုက္ၾကပါသည္။ ညေန ၃ နာရီ ထိုးသြားၿပီ၍ ခပ္သြက္သြက္ ဆိုင္ကထြက္ခဲ့ၿပီး ဆိုကၠားတစီး ေခၚလိုက္ရသည္။ မီဒီယာမ်ား အင္တာဗ်ဴး ရန္ ခ်ိန္းဆိုထားသည့္အခ်ိန္က နီးကပ္ေန သည့္အတြက္ျဖစ္သည္။ဒကာသံုးေနၾက ဖုန္းဆိုင္တဆိုင္ကို သြားၾကသည္။ ၂၅ လမ္းက ခ်ိဳင့္ခြက္မ်ားက ခရီးဖင့္ေႏွးေစရန္ ေႏွာင့္ယွက္ေနၾကသေယာင္ပင္။
ဆရာေတာ္က ထိုျဖစ္ရပ္ကို ထိထိမိမိ အသံုးခ်လိုက္ျပန္ပါ၏။ “တိုင္းျပည္ကို ေခ်ာက္ထဲ ဆြဲခ်ေနတာဟာ နအဖပါ” ဆိုသည့္ တရားေတာ္ကို ဆိုကၠားဆရာအား ေဟာၾကားေတာ္မူရင္း လမ္းေပၚက ခ်ိဳင့္ခြက္ေတြကို လက္ညွိဳးႏွင့္ ထိုးထိုးျပေနပါေလ ေရာ။ ေကာင္းေလစြ။ ဒကာက (သာဓု) ၂ ႏွစ္ခြန္းေတာ့ ေခၚလိုက္ရသည္။ ဆရာႏွင့္ ဒကာေပကိုး။
စက္တင္ဘာ ၉ ရက္ နံနက္ အ႐ုဏ္ဆြမ္းအတြက္ လၻက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ၾကသည္။ ဆရာေတာ္က ထမင္းဆီ ဆမ္းႏွင့္ အေၾကာ္ ၄ ခု။ ဒကာက က်ဆိမ့္တခြက္ႏွင့္ အီၾကာေကြး၊ ၿပီးတာႏွင့္ ဆိုင္ကထြက္လာပါတယ္။ ျပႆနာက စတက္လာပါ ေလေရာ။ တိုက္အုပ္ဆရာေတာ္၏ လက္ေထာက္က ပ်ာပ်ာသလဲႏွင့္၊ စိုးရိမ္မႈေတြ ကိုလည္း ျမင္ေနရပါသည္။
“ဒကာႀကီး ဒကာႀကီးရဲ႕ သတင္းေတြက အရပ္ထဲမွာ သိပ္ႀကီးေနၿပီ။ ဒီေနရာက ေခတၱေရွာင္ေနေပးေစခ်င္တယ္ ဒကာႀကီး” ဟုေျပာသည္။ ဒကာက ခပ္ျမန္ျမန္ ေခါင္းသံုးေလးခ်က္ ဆက္တိုက္ညိတ္လိုက္ပါ၏။ သိပ္ေတာ့မထူး ျခား။ ေမွ်ာ္လင့္ထား ၿပီးသားထဲက တခုပါ။ မေန႔က မေထရ္ႀကီးေက်ာင္းကို စစ္ဗိုလ္ ၄ ေယာက္ ကား ၂ စီးႏွင့္ ေရာက္လာၿပီး ဖုန္းနံပါတ္ ၄ ခု ေပးထားခဲ့သည္ကို ဒကာက သိၿပီးျဖစ္၏။ မေထရ္ႀကီးႏွင့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ေတြပါ။ ဒကာႀကီးကလဲ မေထရ္ႀကီး လက္စြဲ ေတာ္ပဲေလ။
ျဖစ္စဥ္ေတြကို ဒကာ၏ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္အား ပန္ၾကားလိုက္ၿပီး႐ိုေသစြာ ဦးသံုးႀကိမ္ ခ်လိုက္ပါသည္။ ခြဲခြာခဲ့ရျခင္း ေတြထဲက တခုပဲေပါ့။ မထူးဇာတ္ခင္းရေပေတာ့မည္။ ဆရာႏွင့္ဒကာ ေျခဦးႏွင့္ ဒူးတည့္ရာ ထြက္လာခဲ့ရျပန္သည္။
႐ုတ္တရက္ “အလႉနားနီးမွ နားတဘက္ျဖတ္ရသည့္” အေျခအေနႏွင့္ ႀကံဳေတြ႔လိုက္ရ၏။ အရွင္ရာဇသည္ ခရီးေဆာင္အိတ္ ကို ျပင္ဆင္ေနပါၿပီ။ ေရာက္မဆိုက္ပင္ “ဒကာႀကီး က်ဳပ္ရန္ကုန္ကို ဒီေန႔ဆင္းရမယ္” ဟု ဆုိ သည္။ အေရးႀကီးကိစၥတခု ေပၚလာျခင္းျဖစ္၏။ ရန္ကုန္သာသနာ့တကၠသိုလ္မွ သူငယ္ခ်င္းေတြကိစၥျဖစ္ေန၍ ေခါင္းညိတ္လိုက္ရသည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ယခုရက္ေတြမွာ အရွင္ဂမၻီရႏွင့္အတူ ရွိေနေစခ်င္၏။ အရွင္ရာဇ၏ အားမာန္ေတြကို ဒကာက ျမင္ေတြ႔ရၿပီး ျဖစ္သည္။
နက္နဲေသာ အၿပံဳးကို ပိုင္ဆိုင္ထား၏။ ပံုသ႑ာန္က ေသးေသးသြယ္သြယ္။ ေလသံက ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္း ေျပာင္း။ ႀကီးမား လွသည့္ သူ႔အားမာန္ေတြက ျမင္ႏိုင္ရန္ ခက္လွ၏။ လက္သီးဆုပ္ကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ကေလး လႈပ္ရွားရင္း “ေအာင္ရမည္ … ေအာင္ရမည္”ဟု ေႂကြးေၾကာ္တတ္၏။ အိေျႏၵသိကၡာေကာင္း၏။ ၾကည္ညိုဖြယ္ ရာအဆင္းႏွင့္ သိမ္ေမြ႔လွ၏။ ဒကာက ဦးသံုးႀကိမ္ ခညႊတ္လိုက္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ အရွင္ဂမၻီရက ပတၳနိကၠဳဇၹန ကံေဆာင္ရန္ အေျခအေနကို ရွင္းျပကာ သေဘာထား ေတာင္းလိုက္သည္။ အရွင္ရာဇက (သာဓု … သာဓု … သာဓု) ဟု သံုးႀကိမ္ ေခၚလိုက္ေလသည္။
ဆရာႏွင့္ဒကာ ဆက္ေလွ်ာက္လာကာ ၂၆ လမ္းထိပ္က လမ္းေဘးဖုန္းေလးႏွင့္ ဆက္သြယ္လိုက္သည္။ ယခင္သတ္မွတ္ ထားေသာေနရာက အေျခအေနမေကာင္း၊ သတင္းေပါက္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္၍ အျခားတေနရာ ေျပာင္းလိုက္ရ၏။ ေစ်းခ်ိဳေတာ္ ေရွ႕မွ လိုင္းကားစီးလိုက္ၾကျပန္ပါသည္။ ခ်ိန္းထားသည့္မွတ္တိုင္တြင္ ဆရာ ဒကာ ဆင္းလိုက္၏။ ကြက္တိပါ။ အရွင္ေခမိႏၵ ႏွင့္အတူ ရန္ကုန္မွႂကြလာေသာ ဆရာေတာ္အရွင္ဦးၾသဘာသ ႏွင့္ အရွင္ဦးေတဇ တို႔ ၃ ပါးက ဆီးႀကိဳေနသည္ကို ေတြ႕ရ သည္။ ဆံုမိၾကၿပီးေနာက္ ဆရာေတာ္ေတြက ေရွ႕ကႂကြပါသည္။ ဒကာက အေျခအေနေတြကို အကဲခတ္ရင္း ေပ ၃၀ အကြာ ေနာက္က ေစာင့္ၾကည့္ရင္း လိုက္ပါခဲ့သည္။ OK ပါ၏။ အားလံုးတိုက္ေက်ာင္း ေအာက္ထပ္ကို ၀င္ေရာက္ၿပီးသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္က တံခါးေတြပိတ္လိုက္ေတာ့၏။
ပီတိေတြက ဘယ္ကေရာက္လာမွန္းမသိ။ ဒကာ့ဘ၀တသက္ မေမ့ရက္ႏိုင္ေသာေန႔ပါ။ အရွင္ဦးေခမိႏၵ၊ အရွင္ဦးၾသဘာသ၊ အရွင္ဦးေတဇႏွင့္ အရွင္ဂမီၻရတို႔ ၄ ပါးသည္ ရာဇာ့ရာဇာႏွင့္ ရာဇာဓိရာဇာေတြခ်ည္းပါ။ အားမာန္ေတြကအျပည့္၊ နည္းပရိ ယာယ္ေတြက အလွ်ံပယ္၊ ပညာရွိေတြလည္းျဖစ္၊ ဗဟုသုတေတြကလည္း ႂကြယ္၀ေသာေၾကာင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြက ရွင္းလင္းျပတ္သားလွေပ၏။ ေလ့လာသူအေနျဖင့္ ကဗ်ာ၀ါသနာ ရွင္ ဆရာေတာ္တပါးလည္းရွိေနသည္။
စာစီရန္ ကြန္ပ်ဴတာကေတာ့မရွိ။ ေတာ္ပါေသး၏။ အရွင္ဦးၾသဘာသမွာ လက္ကိုင္ဖုန္းတလံုး ပါလာသည္။ သို႔မဟုတ္လ်ွင္ မီဒီယာႏွင့္ ဗ်ဴးရန္ အခက္အခဲေတြ႔ရေပဦးမည္။ တံဆိပ္တံုးတခုလိုေနတဲ့အတြက္ ဒကာၿမိဳ႕ထဲ တေခါက္ ဆိုကၠားနဲ႔ ျပန္ယူေပး ရေသး၏။ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ပတၳနိကၠဳဇၹန ကံေဆာင္ သံဃာ့ သမဂၢတံဆိပ္တံုး ျဖစ္ ပါတယ္။ ဒကာျပန္ေရာက္ေတာ့ Statement တခု ေရးဆြဲၿပီးပါၿပီ။ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ ရာ သံဃာ့တပ္ေပါင္းစု အဖြဲ႕ႀကီး ဖြဲ႔စည္းလိုက္ေၾကာင္းႏွင့္ နအဖ စစ္အုပ္စုအား ေတာင္းဆိုခ်က္ ၄ ခုပါ၀င္ၿပီး ၁၇၊ ၉၊ ၀၇ ေန႔ထိ မလိုက္ေလ်ာပါက သံဃာ့တပ္ေပါင္းစုအဖြဲ႔ႀကီးမွ ဦးေဆာင္၍ဆႏၵျပမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ပါ၀င္ပါတယ္။
ဆိုကၠားတစ္စီး၀င္လာၿပီး ဘရိတ္ဆြဲသံကၽြိကနဲ တခ်က္ၾကားလိုက္ရသည္။ တခါးဖြင့္ၿပီး ပါလာေသာ ထမင္း ထုပ္ေတြကို ဆီးယူလိုက္၏။ အင္ဖက္ေတြႏွင့္ ထုပ္ပိုးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုင္ေနသည္ဖ်ာေပၚမွာပင္ စုပံုခ် လိုက္သည္။ မွတ္တမ္းတင္ ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ယူလိုက္ျပန္ပါ၏။ တဦးတထုပ္က်စီပါ။ ဖ်ာေပၚမွာပဲ အထုပ္ျဖန္႔ ကာ ၀ိုင္းဖြဲ႔ဘုန္းေပးသံုးေဆာင္ေတာ္မူၾက ေလသည္။ အင္ဖက္နံ႔ သင္းသင္းေၾကာင့္ ပဲလား။ ေရႊလက္ရာကေကာင္း ၍ပဲလား၊ ဆာေလာင္ေန၍ပဲလားေတာ့မသိ။ အင္ဖက္ပဲက်န္မွ ရပ္လိုက္ၾက၏။ အရွင္ဂမၻီရကား ကဗ်ာကယာ လက္သုတ္ၿပီးေနာက္ မီဒီယာေတြ တပံုတေခါင္းႏွင့္ ဗ်ဴးေနေလေတာ့သတည္း။
ေနာက္ပိုင္းျဖစ္စဥ္ေတြကို အားလံုးက သိၾကသည့္အတြက္ ဒကာစာမဖြဲ႔လိုေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ သတင္း စကား ေတာ့ဆိုျခင္ ေသး၏။ ရက္စက္ယုတ္မာသည့္ စစ္အုပ္စုမွာ အေထြေထြအၾကပ္အတည္းေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ယေန႔ ရင္ဆိုင္ေနရပါၿပီ။ ျပည္သူတရပ္လံုးကလည္း စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ႐ြံရွာမုန္းတီး ေနၾက ပါၿပီ။ ေတာ္လွန္ေရး ကား မေ၀းလွေတာ့ေပ။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္က်ဆံုးေရးသည္အဓိကဆိုေသာ ဘံု သေဘာတူညီမႈရွိေနသည့္ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။ ျဖစ္ရပ္မွန္ကား ျပည္သူေတြက ေၾကာက္ေနျခင္းမဟုတ္။
မည္သို႔မွ် စားမ၀င္ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေအာင္ ေၾကာက္႐ြံ႕ထိတ္လန္႔ေနသူမ်ားက နအဖ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစုသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သေဘာေပါက္ နားလည္ထားၾကေစခ်င္ပါသည္။ သူတို႔ျပဳခဲ့သည့္ ရက္စက္ ယုတ္မာမႈမ်ားက သူတို႔ထံ ျပန္လာလိမ့္မည္ဆိုသည္ကို စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက သိေနၾကပါၿပီ။
ဤအခ်ိန္တြင္ အေရးႀကီးသည္က ဆရာႏွင့္ဒကာကဲ့သို႔ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္၍ စည္းေႏွာင္အားျပည့္၀သည့္ အစုအဖြဲ႔ေလးမ်ား လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာ တည္ေဆာက္ထားႏိုင္မည္ဆိုပါလွ်င္ မၾကာေတာ့ေသာ ကာလ၀ယ္ ႀကီးမား ခိုင္မာသည့္ People Power ဆိုသည္ကို ဧကန္မုခ် ေပၚေပါက္လာရမွာ ျဖစ္ပါသည္။
ဤသို႔ဆိုလွ်င္ လူတိုင္း လူတိုင္းက “ဒါ ငါတို႔ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္တိုက္ယူလို႔ရခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္သည့္ ဒီမိုကေရစီ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္သစ္ႀကီး ျဖစ္တယ္ လို႔” ဂုဏ္ယူ၀င့္ႂကြားႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း အမ်ိဳးေကာင္းသား အမ်ိဳးေကာင္းသမီးအေပါင္းတို႔။
လူအခ်င္းခ်င္းႏွိပ္စက္ျခင္း ကင္းေ၀းၾကပါေစ … ။
ဦးလင္း | စက္တင္ ၁၇၊ ၂၀၀၈



အီးေမးထဲမွ ႏွစ္သက္ေသာ

ညီေစေနာ္