မိုးမေသာက္တဲ့ႏွစ္မ်ား

မႏိုးတစ္၀က္ ႏိုးတစ္၀က္နဲ႔
အိပ္မက္မက္ေနတဲ့ကာလ
ေလွ်ာက္ခ်င္လွေပမယ့္
ဘယ္လမ္းကေလွ်ာက္ရမွန္းမသိ။
မသိတစ္၀က္ သိတစ္၀က္နဲ႔
ေန႔ရက္ေတြပါး ၊
ဗိုက္ေခါက္သား ဂုတ္သားေေတြတက္
အသက္အရြယ္သာ ၾကီးလာေရာ
ဘယ္ခရီးမွ မေပါက္ရတဲ့ကာလ
ကာလဆိုတဲ့ ယူဇနာ
ဘူတာစဥ္ ရထားျဖတ္သလုိ
အမွတ္မဲ့ ျဖတ္ေနခဲ့ျပီ။
ကမ္းေျခ တေလွ်ာက္
ပန္းအေၾကြေကာက္ရင္း
စမ္းေရေသာက္ရတာလည္း မ႐ွိမဟုတ္။
ဒါေပမယ့္ မ႐ွိတစ္ဘ၀
႐ွိခဏမွ်သာ
ေက်းေတာကငါ
ေငးေမာျပီး ျမိဳ႕တက္လာ။
တို႔ရက္ေတြဟာ ရာဇာမဟုတ္ေတာ့
ဇာတာအစုတ္နဲ႔ ၀ါစာကမာလုပ္ျပီး
ဇရာေတာအုပ္ထဲ၀င္ရျပီ။
မေျဖာင့္မတန္း
အေမွာင္လမ္းေတြကလည္း
ေျငွာင့္တန္းလန္း
ဆူးတန္းလန္းေတြနဲ႔
ျဖတ္သန္းသူေတြ
ဒုကၡေတြ ပင္လယ္ေ၀ေစခဲ့ျပီ။
ဘ၀အိပ္မက္
လွ်ပ္တျပက္
နတ္သက္မဟုတ္ပါဘူးကြယ္။
ငယ္ငယ္တုန္းက လီနင္နဲ႔ေတြ႕ခဲ့တယ္
ၾကီးလာေတာ့ လင္ကြန္းနဲ႔ေတြ႕ခ်င္တယ္
ေခ်ာက္ကမ္းပါးမွာ ေၾကာက္အားပုိစရာ
အေမွာင္ရိပ္ၾကီးဟာ
ဒယီးဒယိုင္ ထိုးက်ေနတယ္။
မင္းလည္း အေမွာင္ထဲမွာ
ငါလည္း အေမွာင္ထဲမွာ
ေယာင္ဆြဲသူဆြဲ
ေခ်ာ္လဲသူလဲ
ပက္လက္လန္သူလန္
ရက္စက္ထန္သူထန္
အမွန္ေတြ အမွားျဖစ္လိုျဖစ္
အခ်ိဳေတြ အခါးျဖစ္လိုျဖစ္နဲ႔
စနစ္မညီမမွ် ေခတ္ဂီတေတြ
တီးမႈတ္ေနရတယ္။
ဘ၀သံစဥ္မညီ အလွမာန္သြင္မပီေတာ့လုိ႔
ဟာမိုနီေတြ ပ်က္ကုန္ရျပီေလ။
တို႔ဘ၀ေတြဟာ
လိမ္ညာထားတဲ့ အစီရင္ခံစာေတြျဖစ္တယ္
“မွန္ပါ့ဘုရား” အသံသြင္းထားတဲ့
မုသာ၀ါဒ သတင္းၾကိဳးေခြျဖစ္တယ္။
ေခါက္႐ုိးက်ိဳး တြန္႔ေက်ႏံု႔ေနတဲ့
အေပၚယံ ပင္နီတိုက္ပံုျဖစ္တယ္။
ထားရာေန ေစရာသြားတဲ့
လူၾကီးမင္းမ်ားရဲ႕ ဓာတ္ဘူးျဖစ္တယ္။
ၾကည္ႏူးစရာ အသက္မ႐ွိတဲ့
ပကတိ ႐ိုေဘာ့စက္႐ုပ္
ေခါင္းညိတ္စက္႐ုပ္မွ်သာျဖစ္တယ္။
ဒီထက္ ဘာကမွမပုိခဲ့ပါ
တို႔ဟာ ကဗ်ာမဟုတ္
တို႔ဟာ လူမဟုတ္
တကယ့္ စကၠဴစုတ္။
တို႔ဟာ ပညာကိုမကိုးကြယ္
အာဏာကို ကိုးကြယ္တယ္
အတတ္ကို မကိုးကြယ္ ေသနတ္ကို ကိုးကြယ္တယ္။
အဂတိတရား ေလးပါး
ဖယ္႐ွားရမယ့္အခ်က္ကို
ငါတို႔ေပြ႕ဖက္တယ္
အ႐ွက္ကို အေရခြာျပီး
တစ္ေနရာမွာ ခ်ိတ္ထားလိုက္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ပိေတာက္ေတြလည္း
အသက္မပါပဲ
အခါခါ ပြင့္ခဲ့ျပီ။
လမင္းလည္း ခပ္ပ်င္းပ်င္းနဲ႔
မလင္းခ်င္ လင္းခ်င္
လင္းခဲ့တာ
ညမ်ားစြာ ႐ွိခဲ့ပါျပီ။
တို႔အသက္မ်ားကို
မုသာ၀ါဒနဲ႔ လဲစားေနခဲ့တာ
ဇရာထြင္းေဖာက္
မရဏတြင္းေတာင္ ေပါက္ခဲ့ျပီမို႔
မိုးမေသာက္တဲ့ ႏွစ္မ်ားလို႔
ကဗၼည္းထိုးရမလားမသိ။
ေခ်ာင္းေရယာဥ္ေၾကာမွာ
ေလာင္းေလွေလး ေမ်ာသလိုပါပဲ
ေဟာတစ္စင္း ေဟာတစ္စင္းနဲ႔
ေမ်ာျခင္းၾကီး ေမ်ာခဲ့ျပီ
အုန္းညိဳရိပ္ လြမ္းစရာ
ကၽြန္းသာယာကိုလည္းမေတြ႕
ခ်မ္းျမေျဖစရာ
ပန္းအလွ ေဗဒါကို
ျမင္႐ံုသာျမင္လိုက္ရ
ခင္မင္တဲ့ အဆင့္လည္းမေရာက္ခဲ့။
ေလွေမွာက္မလား
ေရေၾကာက္သလား
ေသမေလာက္ စိတ္ဒဏ္ရာ
အနာေတြနဲ႔ ခ်ည္းပါပဲ
သက္ျပင္း ဟင္းခနဲခ်
တမ္းတမိတဲ့ အတိတ္ဟာ
အရိပ္လိုခြာသြားခဲ့ျပီ
အတိတ္ေရးေရးဟာ
တစ္ဆိတ္ေ၀း…………..ေ၀းခဲ့ျပီေလ။
အနာဂတ္ လူ႕ေဘာင္ဟာ
အခုလိုပဲ ေမွာင္ေနဦးမလား
ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ရတဲ့
အေမွာင္ေခတ္သက္တမ္း
မ်က္ကန္း ဆင္စမ္းသလုိ
ထင္မွန္းၾကည့္ေနၾကတယ္
ပန္းပုသစ္ေတြနဲ႔
ထုဆစ္ဖန္တီးၾကည့္ၾကတယ္
အလွဆံုးလက္ရာ
အလွဆံုးေတး
အေမႊးဆံုးပန္းေတြနဲ႔
စိတ္ကူးလမ္းဖြင့္ၾကတယ္။
အိပ္မက္နဲ႔ ျဖစ္ရပ္
သဟဇာတျဖစ္ေကာင္းပါရဲ႕။
ညတျခား ေန႔တျခား
တကယ္လို႔ ကြဲျပားခဲ့ရင္
အမွားၾကီးမႈဟာ ခါးသီးမႈျဖစ္ႏိုင္တယ္။
ဒါေပမယ့္
အိပ္မက္မပါတဲ့ ညဆိုတာ
ဘယ္မွာ ႐ွိႏိုင္ပါ့မလဲကြယ္။
ဗုဒၶ႐ွင္ေတာ္ရဲ႕ေနာက္္္္္ဆံုးစကား
မင္းလည္းၾကားမိမွာပါပဲ
“အပၸမာေဒန သမၸာာေဒထ”
မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့ေသာသတိႏွင့္
ျပည့္စံုၾကကုန္ေလာ့တဲ့။
အရာရာကို သတိသမၸဇဥ္
ဥာဏ္ႏွင့္ယွဥ္ျပီး႐ႈ
အႏုလံု ပဋိလံုသံုးသပ္
သတိျပတ္လို႔ မျဖစ္ေပဘူး
သတိမလစ္မွ အ႐ွိအျဖစ္ကို
ျမင္ႏို္င္ေပမယ္။
ပန္းေတြက ေ၀ပါလွ်က္
လမ္းေတြက မေစြေစနဲ႔
မႈန္ေျပေျပ ဆည္းဆာညမွာ
အက်ည္းတန္ ကန္႔လန္႔ကာခ်ပါလို႔
မိုးေသာက္ထ ေရာင္နီအလာ
ေအာင္စည္သံသာ ၾကိဳရေအာင္
ႏုပ်ိဳတဲ့ ခြန္အားေတြနဲ႔
“တရားသစ္ေတြးေလာ့”့
“အမွားအညစ္ ေဆးေလာ့”
“ဓားအသစ္ ေသြးေလာ့” ။
တင္မိုး