ျခေသၤ့ဆိုတာ တိရစာၦန္ပဲ
ေတာသံုးေတာင္ကိုသာ အပိုင္စုိး
လူဆိုတာမ်ိဳးကို
၀ါးမ်ိဳလို႔မရဘူးေနာ္ ... ... ...။
႐ြံစရာေကာင္းလိုက္တဲ့ ကယ္တင္႐ွင္ေတြ
ျခေသၤ့ပံုနဲ႔ မာန္ကုန္ေအာ္ဟစ္
သူရဲေကာင္းျဖစ္ခ်င္သူေတြ
အမ်ိဳးမဲ့႐ွင္သန္ေနလုိက္ၾကတာ
ထြက္လုဆဲဆဲေန၀န္းေတာင္
ျပန္၀င္သြားခ်င္ေလာက္ေအာင္
ေမွာင္တဲ့တိုင္းျပည္
ဗမာ့သမုိင္းမွာ အ႐ုိင္းေကာင္ေတြအုပ္စုိးတဲ့ေခတ္ေပမို႔
ငါတို႔ဘ၀ေတြဟာ တစ္စစနဲ႔
ေက်ာက္ေခတ္ကိုျပန္သြားၾကရမွာလား ... ... ...။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေလွ်ာက္တဲ့လမ္း
မလွမ္းမကမ္းမွာ
ၾကယ္အခ်င္းခ်င္းေတာင္ ရန္သူလိုပဲ
ကုိယ့္အသား ကိုယ္ျပန္စားသလုိ
ခံစားေနရတဲ့ဘ၀
အတိတ္ေတြသာ တာ႐ွည္သြား
အမွန္တရားကို မခံစားၾကရသူေတြ
တို႔ေျမဆိုတာ
အိပ္မက္္ဆိုးတို႔ လန္႔ႏိုးရာေျမ
တို႔ဘ၀ေတြဟာ
မွားယြင္းေနတဲ့ ေႏရာတက်႐ွိမႈေတြနဲ႔ေပါ့
ေျပာင္းလဲမႈဆိုတာကိုက
ဘာဆိုဘာမွ မေျပာင္းလဲသလို ... ... ... ...။
ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ
သြားရည္တျမျမ
အစြယ္မဟတဟနဲ႔
လူလူခ်င္းခြဲထား
၀မ္းဆက္၀တ္ရင္
မင္းတို႔က ပိုျမတ္တယ္တဲ့လားကြာ ...............။
ပြဲဆိုတာ ကမိရင္ဆံုးေအာင္ကရမယ္
ေမွ်ာ္လင့္သလို မျဖစ္တဲ့ပြဲ
မေမွ်ာ္လင့္သလို ဆက္ကၾကတာေပါ့
လက္နက္မ႐ွိတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြဟာ
သူရဲေကာင္းမ႐ွိတဲ့ လက္နက္ေတြဆီ သြားၾကရေတာ့မွာလား ။
သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ
ငါတို႔ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို
အျပီးသတ္ေဆးျခယ္ၾကရေအာင္
အစြယ္ၾကိဳးတဲ့ေျမြ ၾကိဳးတစ္ေခြလို
တို႔ဘ၀ေတြဟာ
အေသခံမဟုတ္ဘူး
လူးလြန္႔ႏိုးထ
အေမနဲ႔တကြ
တို႔ အသက္႐ွင္ေနၾကရမယ္ .........။
တို႔အသက္႐ွင္ေနၾကရမယ္ .....................။
အမ်ားၾကီး မရဲရင့္ရင္လည္း
တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ရဲရင့္ရမွာေပါ့
ေတာက္ရဲရဲေခါက္
လမ္းျမဲျမဲေလွ်ာက္
ဒီလမ္းကို တို႔မွမေဖာက္
ဘယ္သူေဖာက္မလဲ ...... ........။
ျမင့္ျမတ္သူတို႔ရဲ႕
ကမာၻေဟာင္းက ခြဲခြာသံဟာ
ဆိတ္ျငိမ္ျခင္းနဲ႔ ရဲရင့္ျခင္းခြန္အားကို
ေပးေနသလိုပဲ............။
“ေနာင္ဥဒါန္းဘယ္မေက်စရာ
ရာဇ၀င္တင္ထား မ်ိဳး႐ိုးႏြယ္လာ
ကမာၻတစ္ခြင္မွာျဖင့္
ဗမာအထင္အ႐ွား
တို႔ေခတ္တြင္မွ ညံ့ၾကေတာ့မွာလား”
သခင္ဘေသာင္းတို႔ရဲ႕ သီခ်င္း
ခ်က္ခ်င္းၾကားေယာင္မိတယ္
ေအာင္ေက်ာ္လိုသား
ေအာင္ဆန္းလိုသား
ေမြးဖြားစမ္းပါအေမ ..............။
ေဟ့ .......သူငယ္ခ်င္းတို႔
ငါတို႔မ်ိဳးဆက္ဟာ
ေနာင္လာမယ့္မ်ိဳးဆက္အတြက္
အေကာင္းဆံုးသမုိင္းေသတမ္းစာ
တို႔ေသြးနဲ႔ေရးေပးၾကရေအာင္လား .........။
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment