ကၽြန္ေတာ့္ဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ (ကြယ္လြန္သူ) ဆရာလင္းယုန္ေမာင္ေမာင္ ေရးခဲ့တဲ့ အတၳဳပၸဳတၱိစာအုပ္ေတြထဲမွာ “ေခ်ေဂြဗားရား“ အတၳဳပၸဳတၱိဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၃၀ေက်ာ္က လူငယ္ေတြရဲ႕လက္စြဲစာအုပ္တစ္အုပ္လို႔ေျပာရေလာက္ေအာင္ စြမ္းပကားၾကီးမားခဲ့တယ္။ အေၾကာင္းအရာကလည္းေကာင္း၊ ဆရာလင္းယုန္ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ အေရးအသားကလည္း ေကာင္းေလေတာ့အတုိင္းထက္အလြန္ေကာင္းတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ခဲ့သေပါ့။ သို႔ေပမယ့္ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔နီးစပ္တဲ့ လူငယ္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ႐ွိတဲ့ ေခ်ေဂြဗားရားစာအုပ္ကို ေပးဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ၁၀ ေယာက္မွာ ၁ ေယာက္ စိတ္၀င္စားတာမေတြ႕ရဘူး။
မၾကာေသးခင္ကေတာ့ လူငယ္တစ္ခ်ိဳ႕ေခ်ေဂြဗားရား ႐ုပ္ပံုၾကီးနဲ႔တီ႐ွပ္ေတြ၀တ္ၾကတာေတြ႕လုိက္ရလို႔ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းအံ့ၾသသြားတယ္။ က်ဴးဘားေတာ္လွန္ေရးမွာ ကက္စထ႐ိုနဲ႔လက္တြဲခဲ့တဲ့ ေျပာက္က်ားပါရဂူ ေခ်ေဂြဗားရား၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားျဖစ္ခ်င္သူ လူငယ္ေတြ အဖို႔ စံျပဟီး႐ိုးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေခ်ေဂြဗားရား၊ ဘိုလီးဗီးယားမွာ သူက်ဆံုးခဲ့တာ ႏွစ္ ၄၀ ျပည့္ေတာ့မယ္။ ခုထိ သူ႕ကိုမေမ့ၾကေသးပါလားလို႔ ေတြးမိခဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့လမ္းထဲက တူအ႐ြယ္သားအ႐ြယ္လူငယ္ကေေလးေတြကို ေမးၾကည့္ေတာ့မွ နဖူးကို လက္၀ါးနဲ႔ ႐ိုက္မိေတာ့တယ္။ အဲဒီ႐ုပ္ပံုဟာနာမည္ေတာ့မသိဘူးတဲ့။အေမရိကန္အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္ပဲတဲ့ဗ်ာ။ “ေသဟဲ့ နႏိၵယ“ လို႔ မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဆရာလင္းယုန္ေမာင္ေမာင္သာၾကားရင္ ႏွစ္ခါျပန္ေသခ်င္သြားမယ္။
ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕စာအုပ္လည္း မထြက္ျဖစ္ခဲ့ေပလို႔။ကၽြန္ေတာ္ကဆရာလင္းယုန္ေမာင္ေမာင္စာအုပ္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ “ေခ်ေဂြဗားရားပဲ့တင္သံ သို႔မဟုတ္ ေျပာက္က်ားတေစၦ“ ဆိုတဲ့ စာမူၾကီးတစ္ခု ၁၉၇၈ ေလာက္က ေရးျပီးခဲ့တယ္။ ေခ်ေဂြဗားရားက်ဆံုးျပီး ၁၀ ႏွစ္အတြင္း သူ႕ရဲ႕ပဲ့တင္သံေတြကို စုေဆာင္းျပီးေရးခဲ့တာပါ။ အေမရိကန္တကၠသိုလ္ေတြမွာ ေခ်ေဂြဗားရား႐ုပ္ပံုတံဆိပ္နဲ႔ တီ႐ွပ္ေတြ၀တ္ၾကတာ၊ ရင္ထိုးေတြထိုးၾကတာ၊ သီရိလကၤာမွာ ေခ်ေဂြဗားရားသူပုန္ဆိုျပီး သူပုန္ၾကီးေပၚခဲ့တာ စသည္ျဖင့္ အမ်ားၾကီးပါတယ္။ဒါတင္မက ေခ်ေဂြဗားရားရဲ႕ ေျပာက္က်ားစစ္ဗ်ဴဟာကို ေမာ္စီတုန္းရဲ႕ေျပာက္က်ားစစ္၊ ဗီယက္နမ္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးငုယင္ဇပ္ရဲ႕ ေျပာက္က်ားစစ္တို႔နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္သံုးသပ္ခ်က္ေတြလည္းပါတယ္။ ခုထိစာအုပ္ျဖစ္မလာေသးဘူး။ လက္ႏွိပ္စက္မူဘ၀မွာပဲ ႐ွိေသးတယ္။
အခုေျပာခ်င္တာက အဲဒီကၽြန္ေတာ့္စာမူထဲမွာ ေခ်ေဂြဗားရား က်ဴးဘားကထြက္ခြာျပီးဘိုလီးဗီးယားႏိုင္ငံ ေတာၾကီးေတာင္ၾကီး ေတြထဲခိုလႈံကာ ေတာ္လွန္ေရးသြားလုပ္ေတာ့ အစိုးရတပ္ကထိုးစစ္ဆင္ခ်ိန္မွာ ေျပးၾက ပုန္းၾကရတဲ့အေၾကာင္းေတြ ပါတယ္။ ေခ်ေဂြဗားရားရဲ႕ ဒိုင္ယာရီတစ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုပါသလဲဆိုေတာ့ သူတို႔ေျပးရင္းလႊားရင္း ေတာေခါင္ေခါင္ ေက်း႐ြာတစ္႐ြာနားမွာ ဆိတ္ေက်ာင္းေနတဲ့ မိန္းမၾကီးတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ေတြ႔တယ္။ ေခ်ေဂြဗားရားကသူတို႔ဟာေတာ္လွန္ေရးသမားေတြ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ ေနတာျဖစ္ေၾကာင္းေျပာတယ္။ ေက်းေတာသူမိန္းမၾကီးေတြက ဘာမွနားမလည္ဘူး။ သူတို႔
အတြက္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္္ေနတယ္ဆိုတာကိုလည္း ဘာေတြလာေျပာေနမွန္း မသိဘူးတဲ့။သူတို႔ရဲ႕ဘ၀ေတြ ဘယ္ေလာက္နိမ့္က်ေနတယ္၊ ဘာေၾကာင့္ဒီလုိျဖစ္ေနရတာဆိုတာလည္းမသိဘူး။ သူတို႔အတြက္အသက္စြန္႔ျပီး ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနပါတယ္ဆိုသူေတြကိုေၾကာက္လန္႔
ေနတယ္။ ေအးေအးေဆးေဆး တို႔ဘ၀နဲ႔တို႔ပဲ ေနစမ္းပါရေစ။ နင္တို႔လာလုပ္ေနလို႔ အစိုးရတပ္ကႏွိပ္စက္ရင္ တုိ႔ပဲခံရတာဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးေတြေျပာတယ္။ ေခ်ေဂြဗားရား အရမ္း စိတ္ပ်က္ သြားတယ္။ သူ႕ဒိုင္ယာရီမွာေတာင္ ထည့္ေရးထားတဲ့အထိ စိတ္ပ်က္သြားေလရဲ႕။
အဲဒီအေၾကာင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ဘာသာျပန္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီကတည္းက ကၽြန္ေတာ္အမ်ားၾကီးေတြးခဲ့ဖူးတယ္။ “ေခတ္ၾကီးကို အတင္းေျပာင္းမယ္“ လုိ႔ ေၾကြးေၾကာ္ျပီး “ဆယ္သန္းဂ်ာနယ္“၊ “ဆယ္သန္းသတင္းစာ“ တို႔ကိုထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ ဆရာဦးေအာင္ျမင္ (ျမိဳ႕မေမာင္) ဟာေခတ္ေျပာင္းဖို႔ဆိုရင္ လူေတြကို အရင္ဆံုး မ်က္စိဖြင့္နားဖြင့္ ေပးရမယ္ဆိုတာ အသိေစာခဲ့ ပါလားလို႔ သေဘာေပါက္ျပီး သတင္းစာဆရာၾကီး ဆရာဦးေအာင္ျမင္ကို ဦးညြတ္မိပါတယ္။
ေမာင္၀ံသ
စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္း၊ အမွတ္(၂)၊ဧျပီ၊ ၂၀၀၇
No comments:
Post a Comment