မရွိသင့္ေသာေနရာ၌ ရွိေနေသာ……

ယခုတစ္ၾကိမ္ ကြ်န္ေတာ္သည္ မြန္တို ့႒ာနီ ရာမညေျမ သို ့ေရာက္ရွိခဲ့ျပန္ရာ………
ေရာက္ျပီဆိုသည္ႏွင့္ မ်ိဳးဆက္သစ္တို ့ပညာရည္ ႏို ့စို ့ရာ ေမာ္လျမိဳင္ တကၠသိုလ္ ဘက္သို ့ လည္ ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ ေရာက္ခဲ့ရ ပါသည္။ တကၠသိုလ္ အနီး ၀န္းက်င္တြင္ အေဆာင္မ်ား၊
ထမင္းဆိုင္မ်ား၊ လၻက္ရည္ဆိုင္မ်ားကို ထံုးစံအတိုင္းေတြ ့ရပါသည္။ ဒီတစ္ေခါက္ ထူးထူးျခားျခား ေတြ ့မိေတာ့ ……ဖြင္ခါစ အင္တာနက္ ဆိုင္ႏွစ္ဆိုင္။ ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ပင္၀မ္းသာပိတိ ျဖစ္ရပါသည္။
အင္တာနက္အသံုးျပဳ ေသာဆိုင္တစ္ဆိုင္၏ အက်ိဳးျပဳပံု ကား အလြန္တရာ ထိေရာက္ေပစြ။ ပညာရွာေဖြေနေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို အလြန္တရာ က်ယ္ေျပာလွေသာ၊ အသိပညာ အျဖာျဖာ ၊ အလႊာ…အလႊာ.. အစံုကို ယူႏိုင္လ်င္ ယူႏိုင္သေလာက္ေပး စြမ္းႏိုင္ေသာ ကမ ၻာသစ္သို ့ေခၚ ေဆာင္ျမွင့္ တင္ေပးေပလိမ့္။ အိမ္နီးျခင္း ႏိုင္ငံ
တစ္ႏိုင္ငံ သို ့ပင္ သြားေရာက္ႏိုင္ ရန္ခက္ခဲ ေသာ ကြ်န္ေတာ္တို ့ႏိုင္ငံသားမ်ားကို
ႏိုင္ငံတကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ရရွိေစႏိုင္ေသာ ေနရာ ၊ ႏိုင္ငံ တကာ အႏွံေခၚေဆာင္ေပး
ေသာ ေနရာ ေလးတစ္ခုမွာ အင္တာနက္ ဆက္သြယ္ေရး မွသာ ရရွိႏိုင္ပါေတာ့သည္… မဟုတ္ေပလား။ကြန္ပ်ဴတာ တစ္လံုး၀ယ္ယူ သံုးစြဲႏုိင္ရန္ပင္ ခက္ခဲလွေသာ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့
ႏိုင္ငံသားမ်ားအတြတ္ ေငြ ငါးရာ၊တစ္ေထာင္ေလာက္ႏွင့္ အင္တာနက္ ဆက္သြယ္ေရး ကို
သံုးစြဲခြင့္ ရရွိသည္မွာ ေတာ့ ဘယ္သို ့….ဘယ္သူ ့ကို ေက်းဇူးတင္ရမည္နည္း။အခြင့္ အေရးျပည့္ ႏိုင္ငံတကာ ႏွင့္ ႏွဳိင္းယွဥ္ျပီး ေက်းဇူးတင္လွပါသည္။ (အျခား အခြင့္အေရးမ်ား မပါရွိ)
အင္တာနက္ အသံုးဆိုင္မ်ားကို လြန္လာသည့္ အခါတြင္မူ မူယစ္ေသစာေရာင္း စားေသာက္ဆိုင္မ်ား ကိုေတြ ့လာရသည္။ ဆုိင္အခ်ဳိ ့တြင္ အရက္ ဌဲ့ေပးေသာ မိန္းမငယ္ေလးမ်ားကို ပင္ေတြ ့လာရသည္။ ဘယ္သို ့ျဖစ္ရပါသနည္း။ ေငြ ႏွစ္ေထာင္(၂၀၀၀) ခန္ ့ေပးလ်င္ရည္းစားတစ္ေယာက္ ထက္ပင္ပိုေသာ ျပဳစု ယု ယမွဳ့မ်ိဳးစံုကုိ ရႏိုင္သည္ ဟုပင္ ဆုိၾကေလ၏။ အတြင္းလမ္းမ်ား တြင္ အႏွိပ္ခန္းမ်ား ရွိသည္ဆိုျပန္၏။ အႏွိပ္ဆရာမ်ား ကား ကြ်မ္းက်င္ သူမ်ားေတာ့ မဟုတ္တဲ့ဗ်ာ။ ဘယ္သူေတြမ်ား ႏွိပ္ေပး ၾကသနည္း။ ကြ်န္ေတာ္ စပ္စုၾကည့္သည္။ မိန္းမငယ္ေလးမ်ား မေပၚ တစ္၀က္ ေပၚတစ္၀က္ ႏွင့္ ….မးီေရာင္ ခပ္မွိန္မွိန္ အခန္းေလးထဲမွာလို ့ ဆိုဘဲဗ်။ ေၾသာ္….ဒီေနရာေတာ ့ႏိုင္ငံတကာ အမွီလိုက္ေနပါ့လားေနာ္။ ဘယ္သို ့နည္း။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆနး္ မိန္ ့ခြန္း အခ်ဳိ့ ကို ၾကားေယာင္မိလာသည္။
ကြ်န္ေတာ္ သီခ်င္းဆိုတာ ၀ါသနာပါသည္။ ကိုယ့္ဘာသာ ပါးစပ္တီးလံုးႏွင့္
ဆိုလ်င္လည္း ဆိုသည္။ တီးလံုးမပါ…စာသားခ်ည္ဘဲ ဆိုခ်င္ဆိုသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက
ကြ်န္ေတာ့္ အဆိုပါရမီ ၾကီးလွပံုကို ေျမွာက္ေပးသျဖင္ ့ကြ်န္ေတာ္ ယခု ေခတ္ေခၚ ကာရာအိုေက သြားဆိုမိခဲ့ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္း အားလံုး၀ိုင္းျပီးေရြးေပးေတာ့ …နဂါးနီ။ကြ်န္ေတာ္လည္း ၾကိဳက္ပါသည္။ "က်န္းက်န္းမာမာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ …ေဘးရန္ကာဆီမည္။"အစခ်ီျပီး ကြ်န္ေတာ္တို ့သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး မၾကာခဏ သြားဆိုခဲ့ၾကသည္။ေနာက္ေတာ့ အဲ့သီခ်င္းဆိုလ်င္ ေစ်းပို ယူသည္။ မိနစ္ပိုၾကာသျဖင့္ လို ့လည္းေျပာသည္။ အဆိုမ်ားသျဖင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ အဲ့ေနာက္ပိုင္းကြ်န္ေတာ္တုိ ့မသြားျဖစ္ၾကေတာ့။
ကြ်န္ေတာ့္ ၏ ေမာ္လျမိဳင္ခရီးတြင္လည္း ကြ်န္ေတာ္ နဂါးနီ ဆိုခ်င္လာသည္။ တီးလံုးႏွင့္ ဆိုရလ်င္ ေကာင္းေပလိမ့္။ ကြ်န္ေတာ္ …ကာရာအိုေက ရွိလားေမးမိသည္။ ရွိပါသည္။ တစ္နာရီကို ရွစ္ေထာင္တဲ့ဗ်ာ။ ဘယ္သို ့နည္း ….။တစ္ခုခုေတာ့ ေရာေႏွာေနေပျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ပါးနပ္စြာသိလိုက္သည္။
ေနပါေစေတာ့ ေလ…ကိုယ့္ဘာသာဘဲ စာသားခ်ည္ ညည္းေတာ့မည္။ ဘယ္ေနရာ အေရာ လြတ္မည္နည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ တုိးတတ္ဖြံ ့ျဖိဳးမွဳ့ရဲ့ ရလာဒ္ေတြပါ။ ကြ်န္ေတာ္ သက္ျပင္းခ်မိရင္…နဂါးနီ စာသားကိုသာ ညည္းေနမိခဲ့ပါသည္။
အေစာပိုင္းက အင္တာနက္ ဆိုင္မ်ားကုိ ေတြ ့ရသျဖင့္ ၾကည္နဴးမိေသာ ၿစိတ္ကေလးမ်ား လြင့္ပါးကုန္ေတာ့သည္။ နဂါးနီလည္း မတတ္ႏိုင္ ခဲ့ေခ်။ အင္တာနက္ဆိုင္အေရ အတြတ္… ႏွင္႔ အေရအတြတ္ ကြာျခားလွခ်ည့္ ရဲ႕ ။
အျပန္ခရီးတြင္ အေ၀းေျပး ကား၀င္းအတြင္း …လူျမင္ကြင္းတြင္ပင္မိန္းမငယ္ေလးမ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနေသာ ဘီယာဆိုင္တြင္ ျမင္ကြင္းမ်ားမွာေမာင္ႏွင့္ႏွမ….သားအမိခ်င္း အတူ မေတာ္လို ့မွ ျမင္မေကာင္းေလာက္ေအာင္၊
မၾကည္ရဲေလာက္ေအာင္ …..ျမင္ကြင္းမ်ားကို ကိုယ္ေတြ ့ေတြ ့ျမင္ခဲ့ရရာ…။
ကြ်န္ေတာ္တို ့ႏိုင္ငံ ၏ ယဥ္ေက်းမွဳ့ ဓေလ့ ထံုးစံႏွင့္ မကိုက္ညီလွေသာ
ျမင္ကြင္းမ်ားကို ရင္နာနာ ျမင္ေတြ ့ေနရေပျပီ။ သယံဇာတ ေပါၾကြယ္လွတဲ့
ႏုိင္ငံမွာ မွီတင္းေနထုိင္တယ္လို ့ကြ်န္ေတာ္ ဂုဏ္ယူတဲ့ အမိႏိုင္ငံေျမေပၚမွ
ျပည္သူမ်ား …….ဆင္ရဲတြင္းနက္ေနျပီေလာ။ ေခတ္ကာလ ေရာဂါဆိုးကို
မေထ့ျပံဳးႏွင့္ ေသမထူး ေနမထူး ဇတ္သြားအတိုင္း ဘ၀ ေတးသြားကို ကေနၾကျပီေလာ။
ေနာက္ဆက္တြဲ စဥ္းစားမိသည္ကား……ရင္ထိတ္သြားမိသည္။ အို…အဘယ့္သို ့မွား ေနသနည္း။ မူးရစ္ေသစာ …ကာမေရာင္းစားတဲ့ ႒ာနေတြက တကၠသိုလ္ နယ္နိမိတ္ အနီးနားမွာ ပါတကား။ ဘယ္သို ့…ဘယ္သူမို ့ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္ခြင္႔ရသနည္း။တတ္ေခတ္လူငယ္ေလးေတြ ပညာရည္နိဳ ့စို့ရာ ….အတု ျမင္…အတတ္သင္..။ဘယ္သူ ့လက္ခ်က္နည္း။ ဘယ္သို ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ေနရာမွား ေနယူ ေနရပါသနည္း။ထိုထို ကိစၥမ်ား….ျဖစ္ရပ္မ်ား အားလံုး၏ တရာခံကား…..ေခတ္ေလာ၊ စနစ္ေလာ….အေတြးေတြ မ်ဳိးစံု ဖိစီးရင္း……..သက္ျပင္းေတြ အခါခါခ်ရင္း….
နဂါးနီသီခ်င္းကို တြဲ ့ေလးစြာ ညည္းေနမိခဲ့ရင္း မြန္တို ့႒ာနီမွ ျပန္ခဲ့ေတာ့သည္။


ညီေစေနာ္